مدیریت محترم سایت پژواک
علی ناظر


با سلام و آرزوی تندرستی.

می دانید و با اخلاق من بخوبی آشنا هستید که نه اهل خط تعیین کردن هستم و نه به خودم اجازه می دهم که برای ارباب جراید راه و رسم مشخص کنم، و بطور حتم با سانسور مقالات به شدت مخالفم، اما در عین حال بر این باورم که هر سخن جا و هر نقطه مکانی دارد.

این یک واقعیت غیر قابل کتمان است که آنکه می میرد، مرده است، باید به زندگان پرداخت، اما در عین حال، رسم و اخلاق پسندیده حکم می کند که خاطره و یاد آنکه مرده است را برای مدتی (حتی) کوتاه گرامی داشت، و اگر به بازماندگان و داغدیدگان تسلیت گفته نمی شود، بر زخمشان هم نمک پاشیده نشود.

این رسم و اخلاق وقتی به مبارزین خلق مربوط می شود، از اهمیت خاصی برخوردار است. و هنگامیکه «رفیقی» بر خون خود می غلطد، اهمیتش مضاعف می شود، و وقتی آن «رفیق» (هموطن) به شنیع ترین شکل و سبعانه ترین متد بر زمین می افتد، این رسم از جایگاهی رفیع برخوردار می شود، و در زمانیکه قتلعامی رخ می دهد، یاد آن عزیزان را نه تنها باید گرامی داشت، بلکه باید بخاطر بازمانگان، همسنگران، و یاران آن جانباختگان، این رسم را از نظر دور نداشت. این یک رسم پسندیده است،  که حتی بین دشمنان هم رعایت می شود.

امروز سایت محترم شما را مرور می کردم، و با مقاله ای روبرو شدم (آقای رجوی ! اموال اشرف چقدر می ارزد؟). به محتوای آن کاری ندارم. به صحت مطالب و یا ناپسند بودن محتوا هم کاری ندارم. فقط به تیتر می پردازم. به نظر این حقیر که حدود 15 سال دست در مدیریت سایت داشته، و بخاطر آن هم ناسزا کم نشنیده ام، انتشار اینگونه مطالب، حداقل برای جند روزی، یک خطای سیاسی، یک خطای انسانی، و یک خطای ژورنالیستی است. شایان توجه اینکه من نویسنده را نمی شناسم، و از حق ایشان در بیان نظراتشان شدیدا دفاع می کنم، حتی اگر با نظراتشان کاملا مخالف باشم. اما رعایت این رسم ارزنده در میان تمام پهلوانان، تمام مبارزان، تمام جنجگویان در اقصی نقاط جهان محترم شمرده شده است. رسم سوگواری تا خاکسپاری.

به نظر من، نباید دید که دیگران با ما چه می کنند، بلکه باید دید که اخلاق و اندیشه ما چه چیزی را خوب می داند و چه عملی را زشت. این ما هستیم که باید رسم و اخلاق خود را شکل دهیم و نه برخورد دیگران با ما.

برای شما آرزوی سلامی و شادی دارم

علی ناظر

11 شهریور 1392

بعدالتحریر: در صورت تمایل به نشر، حتما منبع (سایت بحران) را ذکر کنید.


 

 



Source: سایت بحران



Iran's Crises  1998 - 2007   ©