سخنی با اساتید و صاحبان کرسی
علی ناظر


بنا به گزارشها که در دیدگاه هم منتشر شده است، شخصیتهایی همچون تریتا پارسی، محسن کدیور، یرواند آبراهامیان، فاطمه حقیقت جو، هادی قائمی، گری سیک، رامین جهانبگلو، جان لیمبرت، محمد سهمیمی (دستیار تریتا پارسی)، احمد و محمود صدری و... متنی را در روزنامه فایننشال تایمز به انتشار رسانده و خواستار ابقای نام مجاهدین در لیست سازمانهای تروریستی وزارتخارجه آمریکا شده اند.


 


بدون پرداختن به ماهیت سیاسی برخی از امضاکنندگان بیانیه فوق الذکر و گرایش سیاسی و پیشینه برخی از آنها، چند نکته شایان توجه است. این بیانیه:


 


·       دلیلی بر «تروریست» بودن مجاهدین ارائه نکرده است؛


·       مشخص نکرده که چگونه حذف نام مجاهدین می تواند در روند پروسه سرنگونی جمهوری اسلامی تأثیر منفی داشته باشد؛


·       ناخواسته بر مخالفت خود با سیستم چندصدایی و تکثرگرا (حضور تمام سازمانها، احزاب، و نگرشها در نظام سیاسی ایران) تأکید کرده است؛


·       با توسل به آمریکا، حق مردم ایران در دوری گزیدن از و یا نزدیکی به مجاهدین را، نادیده گرفته است.


 


از آنجا که نام مجاهدین را وزارتخارجه آمریکا در لیست قرار داده است، تماسهای مجاهدین با این وزارتخانه قابل درک است، و تعجب آور نیست اگر مجاهدین حداکثر تلاش خود برای ایجاد ارتباط در راستای خروج از لیست را بکار بگیرد. اما دست به دامان آمریکا شدن برخی از این امضاکنندگان، با توجه به گذشته آکادمیک، مبارزاتی و دانش آنها، برای من شگفت آور است.


 


از امضاکنندگانی که صاحب کرسی تخصصی در دانشگاه های معتبر هستند، و قاعدتا باید با نگرشی پژوهشگرانه به مسائل بپردازند، چند سوال دارم:


 


·       آیا با دخالت خارجی (بقول برخی از این امضا کنندگان «امپریالیسم جهانخوار») در امور داخلی ایران موافقند یا نه؟


o        اگر آری، آیا با حمله نظامی آمریکا با ایران هم موافقند؟


o        اگر نه، آیا این مردم ایران (و نه آمریکا) نیستند که باید موضع خود با مجاهدین را مشخص کنند؟


 


·       آیا با استفاده از خشونت مخالفند؟


o        اگر آری، چرا حامیان حمله به سفارتخانه آمریکا در تهران، از جمله خمینی، موسوی، کروبی، و... را محکوم نمی کنند؟ چرا خاتمی بعنوان رئیس قوه اجرائی در قلع و قمع دانشجویان را محکوم نمی کنند؟ و...


o        اگر نه، چرا امروز اعمال دو دههء پیش مجاهدین را محکوم می کنند؟


 


·       آیا این اساتید و صاحبان کرسی، «فعال سیاسی» هستند؟


o        اگر نه، چرا در یک منازعه سیاسی، که یک سر آن مجاهدین، و سر دیگر آن آمریکا و رژیم اسلامی است، به ضرر مجاهدین دخالت کرده اند؟


o        اگر آری، در کدام جبهه قرار دارند، سرنگونی تمامیت رژیم اسلامی، رفورم جمهوری اسلامی، یا تداوم جمهوری اسلامی؟


 


بعنوان مثال، من خود را پژوهشگری می دانم که خواهان سرنگونی تمامیت نظام اسلامی هستم؛ بعنوان مدافع مفاد بیانیه حقوق بشر، خواهان خروج نام مجاهدین از این لیست هستم؛ بعنوان یک ایرانی، مخالف حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران هستم؛ و بعنوان یک آزادیخواه، به جدایی دین از دولت، آزادی اندیشه، بیان و مطبوعات باورمندم.


علی ناظر


18 مرداد 1390


 


 



Source: سایت بحران



Iran's Crises  1998 - 2007   ©