Iran's Crises Unfolded  
IranCrises
 
Saturday 21 October 2017
جستجو
اقتصادی
مواضع و بیانیه
اجتماعی
سیاسی و نظامی
گفتگو - شنیداری/دیداری/ن.شتاری
برداشت و تحلیل
خبر و گزارش
صفحه نخست

اپوزیسیون

* اشتباه محاسبه - کامل - بخش 1-11  علی ناظر

* یک اقدام و خواست فوری  علی ناظر

* آدرس عوضی یا نوشدارو پس از...  علی ناظر

* خمپاره باران لیبرتی  علی ناظر

* یاد مادر پویا گرامی باد  پیام مشترک



یک اقدام و خواست فوری
[ علی ناظر]
[منبع: سایت بحران]


امروز همبستگی ملی، بخش هایی از متن «نامه مشترکی به کمیسر عالی پناهندگان عالی ملل متحد» را منتشر کرده است.
در 13 آذر 1390 چنین نوشته بودم و هنوز هم بر آن مصر هستم "راه حل چهارم که شخصا با آن موافقم مجموعه ایست از این راهکارها؛ «تعیین زمانبندی مشخص و تضمین شده از سوی کمیساریای پناهندگی، اعلان سهمیه از سوی کشورهای میزبان، تمدید ضرب الاجل از سوی عراق، و پذیرش این تعهدات از سوی ساکنان اشرف»" لطفا به ترتیب و الویت دادن مرحله ها توجه شود.
چند روز پیش هم در یادداشت کوتاه «آدرس عوضی یا نوشدارو پس از...» نوشتم «من الان هم که در این نقطه هستیم،  خروج غیر سیستماتیک این عزیزان را به نفع رژیم می دانم، اما می خواهم حرف همیشگی خودم را تکرار کنم که تصمیم با خود آن افراد است. نمی توان و نباید از اینجا برای آنها نسخه پیچید، و یا برای خروج آنها از لیبرتی به سوی اشرف، و یا به سوی اروپا فراخوان گذاشت. اینها فرزندان برومند خلق هستند، نباید در باره آنها آنچنان سخن گفت که گویی ژتون بازی سیاسی هستند. تصمیم نهایی با خود آنهاست. اما می توان پیرامون خطراتی که می خواهد پیش بیاید هشدار داد. هشداری که من می دهم این است که نباید گذاشت ملل متحد از زیر مسئولیت خود شانه خالی کند و با جلو انداختن افرادی مثل بومدرا، جای دروازه را هر چند وقت یکبار عوض کند. پناهجویان ساکن لیبرتی باید در اسرع وقت تعیین تکلیف بشوند. بالاخره پناهنده سیاسی هستند یا نه؟ مگر خانم رجوی نگفتند که پناهجو خواندن این افراد «بسیار لازم، اما ناکافی» است(26 شهریور 1390)، پس چرا بر همین نکته تأمل نمی شود؟»
 
خوشبختانه نامه مشترک ساکنین لیبرتی بر برخی از این نکات تأکید دارند، از جمله  از این «کمیسیر» مصرانه می خواهد که «فوری» آنها را تعیین تکلیف و در کشور امن بازاسکان کند.
در این نامه آمده «ساکنان لیبرتی در این نامه از کمیسر عالی ملل متحد در امو پناهندگان خواستند تلاشهای کمیساریا روی مسأله اوژانس امنیت جمعی ساکنان متمرکز شود و افزودند: «متد بازاسکان قطره ای» و ادامه مصاحبه ها «این تصویر غلط را القا  می کند و این بهانه را فراهم می کند که گویا همه چیز نرمال و روبراه است و امور در مسیر درست پیش می رود” و ”گویا کلیه ساکنان به زودی بازاسکان خواهند شد” چیزی که خطرات را بر روی اکثریت عظیمی که برای طولانی مدت در لیبرتی باقی می مانند افزایش می دهد” و با دور زدن اوژانس امنیت ”با جان افراد بی گناه و بی دفاع بازی می کند».
پناهجویان ساکن در لیبرتی به عنوان راه حل فوری می نویسند: «دولت آمریکا که با یکایک ساکنان موافقتنامه حفاظت آنها تا فرجام نهایی را امضا کرده است.... می‌تواند همه ساکنان را به سرعت با هزینه خود ما  ولو به طور موقت و به عنوان سرپل به آمریکا منتقل کند. این انتقال فوری و جمعی می‌تواند تحت نظارت کمیساریا به سایر کشورها  انجام شود. اگر چنین انتقال فوری امکانپذیر نیست تنها راه عملی بازگشت بلادرنگ همگی ما به اشرف است. لااقل ... ۲۰۰۰ نفری که پروسه RSD را گذرانده اند به اشرف برگردند و از آنجا ... باز اسکان شوند»
 
از آنجا که متن کامل نامه مشترک را نخوانده ام، چند نکته مبهم در این نامه دیده می شود که می بایست روشن تر بیان شود:
«راه حل فوری و انتقال فوری» متأسفانه اجازه می دهد تا دست کمیسیر و آمریکا برای وقت کشی باز باشد. به نظر من، کمیسیر پناهندگی  می باید تا (مثلا) پایان فوریه/یا اواسط مارس، ساکنین را از عراق خارج کند تا حفاظت جان و امنیت آنها تضمین شده باشد. ساده اینکه، باید «زمان بندی» تیز و روشن بیان می شد.
فراتر اینکه، انتقال جمعی می تواند مشکل آفرین باشد، و به این اجانب بهانه بدهد تا کلیت نامه و محتوای آنرا نادیده بگیرند، بدین خاطر شاید خروج ساکنین از لیبرتی و بازاسکان در کشوری امن، به همان ترتیب ورود آنها به لیبرتی، و در زمانبندی مشخص (مثلا تا پایان فوریه یا اواسط مارس)، بتواند در دستور کار قرار گرفته وبه مورد اجرا گذاشته شود.
به نظر من، همانطور که در یادداشت 26 بهمن نوشتم، بازگشت به اشرف، یعنی وقت خریدن برای رژیم، و بهانه دادن به نیروهای نوری المالکی برای ضربه زدن به بازاسکان شده ها در اشرف، و ایراد این پاسخ به جوامع بین الملل که خودشان خواستند که به اشرف باز گردند، ما می دانستیم که در اشرف امنیت ندارند. ساده اینکه، بازگشت به اشرف می تواند مترادف باشد با نادیده گرفتن مسئولیت حفاظت دائم از این پناهجویان تحت هر شرایطی، از سوی مالکی. باید بر مسئولیت کمیسیر هرچه بیشتر اصرار ورزید، و اتمام حجت کرد.
 
و اما...
ما که در خارج نشسته ایم، چه موافق با بازگشت به اشرف باشیم و چه مخالف با آن، چه هوادار سینه چاک رهبری باشیم، و یا مثل من منفردی مستقل، باید به یکی دو نکته توجه کنیم:
 
نحوه برخورد ما با مقوله انتقال ساکنین به خارج از لیبرتی، ترسیم کننده نگاه و فرهنگ ما به روش مبارزه، احترام به آزادی اندیشه و بیان، و حقوق انسانی، سیاسی و قانونی ساکنین لیبرتی، و دیگر هموطنانمان است.
دشمن نظاره گر است. دقیقا در زمانی که احمدی نژاد و لاریجانی به هم می پرند، و امروز خامنه ای در عجز کامل در ایجاد جّو صلح بین طرفین مخاصمه، آسمان را به ریسمان وصل می کند؛ و در زمانیکه آمریکا و رژیم دارند بر سر منافع ملی مردم ایران مذاکره می کنند، و مهدی طائب اعلام می کند «اگر دشمن بخواهد سوریه یا خوزستان را بگیرد، اولویت با نگه داشتن سوریه است»، ما سرنگونی طلبان باورمند به «جبهه همبستگی ملی» به یکدیگر تهمت می زنیم، و یکدیگر را به «رژیمی» بودن و «مشکوک» بودن متهم می کنیم. آیا بهتر نیست بجای این موضعگیری ها، بیاییم  بر خواست ساکنین اصرار بورزیم - خروج کامل از لیبرتی بدون اتلاف وقت.

شاد باشید
علی ناظر
28 بهمن 1391
 

 







[Posted comments0]

No press releases currently available



Iran's Crises  1998 - 2007   ©