Iran's Crises Unfolded  
IranCrises
 
Friday 30 September 2022
HOME
NEWS
ANALYSIS
INTERVIEW
POLITICS
SOCIAL
STATEMENTS
ECONOMY
SEARCH

�������������� ������������


گام اول براي حملهء نظامي به ايران
[ علی ناظر]
[Source: Iran's Crises – English (ICE)]


ظاهرا يک نيروي اشغالگر گردن کلفت به نام آمريکا به دفتر نمايندگي يک کشور که عضو ملل متحد هم است، حملهء نظامي کرده، چند ديپلمات را به گروگان گرفته، تمام وسائل را شکسته، کامپيوتر ها و اسناد و مدارک را با خود به سرقت برده، و خلاصه تمام قوانين بين المللي و ديپلماتيک را زير پا گذاشته است.
من بعنوان يک ايراني بايد خونم بجوش بيايد وقتي که مي بينيم آمريکاي جهانخوار گستاخي را تا به اين حد پيش برده که به نمايندگي کشور من اين چنين کرده است؛ و فکر هم نکنم هيچ ايراني وطن پرست و ضد امپرياليستي پيدا شود که حمله به نمايندگي کشورش را شديدا محکوم نکند و در يک تومار به ملل متحد خواستار محکوم کردن آمريکا نشود.
البته يک اشکال کوچک وجود دارد. رطب خورده کي منع رطب مي کند؟
وقتي به سفارت آمريکا (لانهء جاسوسي) در تهران حمله شد، وقتي جلوي لانهء جاسوسي پرچم آتش زدند، وقتي سينه خيز و شعار گويان خيابان ها را جاروب مي کردند، وقتي منافع آمريکاي جهانخوار و اسرائيل صهيونيست در آرژانتين، عربستان، اردن، و ... مورد حملهء تروريستي قرار گرفت، وقتي هر چند روز يکبار و به بهانهء کاريکانور محمد، کتاب سلمان رشدي،... جلوي سفارتخانه و کنسولگري سوئيس و انگلستان و دانمارک و... در تهران تظاهرات خشونت آميز برنامه ريزي مي کنند، وقتي اعضاي اپوزيسيون از فريدون فرخزاد تا کاظم رجوي و قاسملو را ديپلمات هاي کشور من به قتل مي رسانند، و وقتي گله گله سپاه پاسداري به نام زائر کربلا و نجف به عراق گسيل مي شوند تا شورشيان شيعي در عراق را مسلح و آموزش دهند، و وقتي رئيس جمهور عراق جلال طالباني، از تروريستهاي صادراتي رژيم بعنوان ميهمان ياد مي کند، آيا براي آمريکاي جهانخوار راه ديگري مي ماند، بجز دفاع از خود و منافع خود؟
حمله به نمايندگي هاي ديپلماتيک متعلق به هر کشوري محکوم است، به شرطي که هميشه محکوم باشد.
اگر ديروز حمله به سفارتخانه آمريکا، و امروز حمله به اين کنسولگري رژيم را محکوم نکرديم، فردا که اين رژيم سرنگون شد، نبايد متعجب شويم اگر آمريکا به سفارتخانه آن دولت مردمي حمله ور نشود، و نگويد که اگر بد بود چرا در آن دو مورد اعتراض نشد. مي توانيم آنقدر فرياد بکشيم تا گلويمان پاره شود که آن اتفاقات در زمان رژيمي تروريست انجام شد، ما مردمي هستيم. سوال بي جواب اين است که مگر دولت ملي مصدق تروريست بود وقتي آمريکا و انگليس در لباس کودتاچيان دولتش را ساقط کردند؟ به همين خاطر، اين عمل آمريکا را، تا زماني که قبول دارد نمايندهء رژيم در ملل متحد نمايندهء مردم ايران است - که نيست جون اين رژيم منتخب مردم نيست، نبايد به عنوان عملي پيشگيرانه عليه عمليات تروريستي رژيم ارزيابي کرد.  در شروع اين يادداشت نوشتم «ظاهرا»، چرا که حملهء آمريکا  به دفتر نمايندگي رژيم در اربيل را مي توان مضاف بر «عملي پيشگيرانه» به عنوان شروع فازي که به حملهء نظامي به ايران منجر شود، ارزيابي کرد.
اتفاق امروز در اربيل، ادامهء کشمکشي است که رژيم اسلامي پس از تسخير سفارتخانهء آمريکا شروع کرد، و تا به زمين خوردن يکي از اين دو، به پايان نخواهد رسيد. استراتژي جديد آمريکا راهبرد مسالمت آميز براي زمين زدن رژيم را به زير سوال برده است.
شايد اپوزيسيون بتواند از اين آب گل آلود ماهي خودش را صيد کند.
علي ناظر – 21 دي 1385





[Posted comments]

No press releases currently available



Iran's Crises  1998 - 2007   ©